همچون پرنده که با شکوه به پرواز درمی آید

                                                      بال می گشاید

                                                و پرواز کنان می گذرد ...

                                    آدمی را نیز هوای پرواز در سر است

                                                       تا دور شود

                                                      راهش را بیابد  

                                    و در آرامش به جستجو پردازد                    

                                   همچون پرنده که بر زمین می نشیند              

                                                      بال جمع می کند       

                                                       دانه بر می چیند   

                                     به تور صیاد و دام خطر می افتد                     

                                                     آدمی نیز بازمی گردد     

                                                             آماده   

                                 تا خود را به زندگی و تقدیر خویش سپارد                       

 چقدر واقعه زود اتفاق می افتد

بلند بالایان مگر چه می ديدند

که روز واقعه در مرگ دوست خنديدند

چگونه سرو کهن در باغ شکست

چگونه خون به دل باغبان باغ افتاد

و باغ ...

باغ پر از گل در آن بهار

- چه شد؟