آرش گفت: زمین کوچک است تیرو کمانی میخواهم تا جهان را بزرگ کنم. به آفرید گفت: بیا عاشق

    شویم. جهان بزرگ خواهد شد٬ بی تیرو بی کمان به آفرید کمانی به قامت رنگین کمان داشت و تیری

    به بلندی ستاره٬ کمانش دلش بود و تیرش عشق به آفرید گفت: از این کمان تیری بینداز٬ این تیر٬

    ملکوت را به زمین میدوزد. آرش اما کمانش غیرتش بود و جز خود تیری نداشت.

    آرش میگفت: جهان به عیاران محتاج تراست تا به عاشقان.

    وقتی که عاشقی تنها تیری ٬ برای خودت میندازی و جهان خودت را میگستری. اما وقتی عیاری٬

    خودت تیری٬ پرتاپ میشوی تا جهان برای دیگران وسعت یابد. به آفرید گفت: کاش عاشقان همان

    عیاران بودند و عیاران همان عاشقان .

     آنگاه کمان دل و تیر عشقش را به آرش داد و چنین شد که کمان آرش رنگین شد و قامتش به بلندی 

    ستاره و تیری انداخت . تیری که هزاران سال است میرود .

    هیچکس اما نمی داند که اگر به آفرید نبود ٬ تیر آرش این همه دور نمی رفت!

      دو دوست از بیابانی عبور می کردند. درنقطه ای از راه بینشان مشاجره ای در گرفت

     ویکی از آن دو به صورت دیگری سیلی زد.دوستی که سیلی خورده بود آزرده شد

     و بدون آن که چیزی بگوید روی شن ها نوشت: 

    "  امروز بهترین دوست من به صورتم سیلی زد.  "

    دو دوست به راه خود ادامه دادند و به مردابی رسیدند تصمیم گرفتند  آب تنی کنند.

    دوستی که سیلی خورده بود کنار مرداب در گل و لای فرو رفت و درحال فرو رفتن بود

    که دوست دیگر او را نجات داد. بعد از آن دوست نجات یافته روی سنگ نوشت:

    '' امروز بهترین دوست من زندگی مرا نجات داد. ''

    دوستی که سیلی زده و سپس جان دوستش را نجات داده بود از او  پرسید:

    « وقتی من تو را آزردم تو آن را روی شن نوشتی و حالا روی سنگ

    می نویسی چرا؟ »

    دوست دیگر گفت: «وقتی کسی ما را می آزارد باید روی شن بنویسیم  جایی که باد

    فراموشی بتواند آن را پاک کند. اما وقتی کسی به ما  خوبی کرد باید آن را روی سنگ

    حک کنیم تا هرگز هیچ بادی نتواند آن را  پاک کند. »

     در شب ترديد من، برگ نگاه!

     مي‌روي با موج خاموشي كجا؟

     ريشه‌ام از هوشياري خورده آب:

     من كجا، خاك فراموشي كجا.

     دور بود از سبزه‌زار رنگ‌ها

     زورق بستر فراز موج خراب.

     پرتوي آيينه را لبريز كرد:

     طرح من آلوده شد با آفتاب.

     اندکي خم شد فراز شط نور

     چشم من در آب مي‌بيند مرا.

     سايه ترسي به ره لغزيد و رفت.

     جويباري خواب مي‌بيند مرا.

     در نسيم لغزشي رفتم به راه،

     راه، نقش پاي من از ياد برد.

     سرگذشت من به لب‌ها ره نيافت:

     ريگ باد آورده‌اي را باد برد.

               كاش چون پائيز بودم ... كاش چون پائيز بودم
             كاش چون پائيز خاموش و ملال انگيز بودم
             برگ هاي آرزوهايم يكايك زرد مي شد
             آفتاب ديدگانم سرد مي شد
             آسمان سينه ام پر درد مي شد
             ناگهان توفان اندوهي به جانم چنگ مي زد
             اشک هايم همچو باران
             دامنم را رنگ مي زد
             وه ... چه زيبا بود اگر پائيز بودم
             وحشي و پر شور و رنگ آميز بودم
             شاعري در چشم من مي خواند ... شعري آسماني
             در كنارم قلب عاشق شعله مي زد
             در شرار آتش دردي نهاني
             نغمه من ...
             همچو آواي نسيم پر شكسته
             عطر غم مي ريخت بر دل هاي خسته
             پيش رويم:
             چهره تلخ زمستان جواني
             پشت سر:
             آشوب تابستان عشقي ناگهاني
             سينه ام:
             منزلگه اندوه و درد و بدگماني
             كاش چون پائيز بودم ... كاش چون پائيز بودم

من چیستم؟
افسانه ای خموش در آغوش صد فریب
گرد فریب خورده ای از عشوه نسیم
خشمی که خفته در پس هر زه خنده ای
رازی نهفته در دل شبهای جنگلی
من چیستم؟
فریادهای خشم به زنجیر بسته ای
بهت نگاه خاطره آمیز یک جنون
زهری چکیده از بن دندان صد امید
دشنام زشت قحبه بدکار روزگار
من چیستم؟
بر جا زکاروان سبکبارآرزو
خاکستری به راه
گم کرده مرغ دربه دری راه آشیان
اندر شب سیاه
من چیستم؟
لبخند پر ملالت پائیزی غروب
در جستجوی شب
یک شبنم فتاده به چنگ شب حیات
گمنام وبی نشان
درآرزوی سر زدن آفتاب مرگ...

     سنگی است زیر آب
     در گود شب گرفته دریای نیلگون
     تنها نشسته در تک آن گور سهمناک
     خاموش مانده در دل آن سردی و سکون
     او با سکوت خویش
     از یاد رفته ای ست در آن دخمه سیاه
     هرگز بر او نتافته خورشید نیم روز
     هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه
     بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود
      کان ناله بشنود... 
     بسیار شب که اشک برافشاند و یاوه گشت
     در گود آن کبود
     سنگی است زیر آب ولی آن شکسته سنگ
     زنده ست می تپد به امیدی در آن نهفت
     دل بود اگر به سینه دلدار می نشست
     گل بود اگر به سایه خورشید می شکفت.

       دانه اي كوچك در آغوش خاك         
      هر شب با لالايي قطره اشكي خواب را مهمان خود مي كرد.
      وهر صبح با نوازش هاي همان قطره اشك بيدار مي شد.
      و با همان قطره اشك سيراب مي شد.
      و...
      حال درختي شده بود كه مي توانست سلام زمين را تقديم آسمان كند.
      پناهي براي پرنده ها.
      سايه اي براي آب.
      و...
     حال يك برگ دستمال كاغذي بود.

کودکی که آماده تولد بود ٬ نزد خدا رفت و از او پرسید :می گویند فردا مرا به زمین می فرستند

اما من با این کوچیکی و بدون هیچ کمکی چگونه می توانم برای زندگی به آنجا بروم ؟

خداوند پاسخ داد: از میان تعداد بسیاری از فرشتگان من یکی را برای تو در نظر گرفته ام

او در انتظار توست و از تو نگهداری خواهد کرد . اما کودک هنوز مطمئن نبودکه می خواهد برود یا نه

- اما اینجا در بهشت ٬ من هیچ کاری جز خندیدن و آواز خواندن ندارم و این ها برای شادی من

کافی هست...    

خداوند لبخند زد: فرشته تو برایت آواز خواهد خواند٬ هر روز به تو لبخند خواهد زد.

تو عشق او را احساس خواهی کرد و شاد خواهی بود.

کودک ادامه داد : من چطور می توانم بفهمم مردم چه می گویند وقتی زبان آن ها را نمی دانم .

خداوند او را نوازش کرد و گفت: فرشته تو ٬ زیبا ترین واژه هایی که ممکن است بشنوی

در گوشت زمزمه خواهد کرد و با دقت و صبوری به تو یاد خواهد داد که چگونه صحبت کنی...

کودک با ناراحتی گفت:وقتی می خواهم با شما صحبت کنم چه کنم؟

اما خدا برای این سوال هم پاسخی داشت: فرشته ات دست هایت را کنار هم خواهد داد و به تو

یاد خواهد می دهد که چگونه دعا کنی.

کودک با نگرانی ادامه داد اما من از اینکه دیگر نمیتوانم شما را ببینم ناراحت خواهم شد...

خداوند گفت : فرشته ات همیشه از من با تو صحبت خواهد کرد  و به تو راه

بازگشت نزد مرا خواهد آموخت٬ اگر چه من کنار تو خواهم بود

در آن هنگام بهشت آرام بود اما صداهایی از زمین شنیده می شد

کودک می دانست که باید به زودی سفرش را آغاز کند

او به آرامی از خدا یک سوال دیگر پرسید: خدایا!!! اگر من باید همین حالا بروم

لطفا نام فرشته ام را به من بگویید...

خداوند شانه او را نوازش کرد و پاسخ داد: نام فرشته ات اهمیتی ندارد

می توانی او را مادر صدا کنی!!

یکی بود یکی نبود.................

وقتی خورشید طلوع کرد از پشت پنجره

کلبه ای قدیمی،شمع سوخته ای را دید که از عمرش لحظاتی بیش نمانده بود.

به او پوزخندی زد و گفت:

دیشب تا صبح،خودت را فدای چه کردی؟

شمع گفت:

خودم را فدا کردم تا که او در غربت شب غصه نخورد.

خورشید گفت:

همان پروانه که با طلوع من تو را رها کرد!

شمع گفت:

یک عاشق برای خوشنودی معشوق خود همه کار می کند و برای کار خود

هیچ توقعی از او ندارد زیرا که شادی او را شادی خود می داند

خورشید به تمسخر گفت:

آهای عاشق فداکار،حالا اگر قرار باشد که دوباره به وجود آیی،دوست داری که چه

چیزی شوی؟ شمع به آسمان نگریست و گفت: شمع...دوست دارم دوباره شمع شوم

خورشید با تعجب گفت:شمع؟؟

شمع گفت:

آری شمع...دوست دارم که شمع شوم تا که دوباره در عشقش بسوزم و

شب پروانه را سحر کنم،خورشید خشمگین شد و گفت:

چیزی بشو مانند من تا که سالها زندگی کنی،نه این که یک شبه نیست و نابود شوی!

شمع لبخندی زد و گفت:

من دیشب در کنار پروانه به عیشی رسیدم که تو در این همه سال زندگیت به آن

نرسیدی...من این یک شب را به همه زندگی و عظمت و بزرگی تو نمی دهم.

خورشید گفت:

تو که دیشب این همه لذت برده ای پس چرا گریه می کنی؟

شمع با چشمانی گریان گفت:

من از برای خودم گریه نمی کنم،اشکم از برای پروانه است که فردا شب در آن همه

ظلمت و تاریکی شب چه خواهد کرد و گریست و گریست تا که برای همیشه آرامید.